Recensie: The Wind Rises (1 mei)

The Wind RisesTerwijl Dreamworks en Pixar animatiefilms het liefst zo veel mogelijk in 3D op het witte doek toveren, houdt de 73-jarige animatiemeester Hayao Miyazaki stug vol. Zijn simpele en doeltreffende tekenstijl leverde al menig filmklassieker op en met The Wind Rises bewijst hij nogmaals zijn gelijk. Miyazaki’s laatste film is misschien wel zijn allerbeste.

Geen geesten, in varkens veranderende ouders of een pluizig, vriendelijk monster dat Totoro heet. The Wind Rises is in veel opzichten een echte Miyazaki, maar de gekte en het uitbundige uit zijn vorige films ontbreekt. Eigenlijk is The Wind Rises een biopic. Een film over het leven van Jori Hirokoshi. Beroemd Japans ontwerper van gevechtsvliegtuigen en de bedenker van de Zero Fighter, het vliegtuig dat gebruikt werd bij de aanval op Pearl Harbor.

The Wind Rises

Miyazaki vermijdt die zwarte bladzijde uit het levensverhaal van Hirokoshi niet, maar richt zich toch vooral op die jongen die naar boven kijkt en daar zijn grote droom ziet overvliegen. Een jongen die van zijn leraar een Engels tijdschrift over vliegtuigen meekrijgt en dat met behulp van een Engels woordenboek probeert te ontcijferen. Een genie in wording dat letterlijk droomt van ontmoetingen met zijn grote voorbeeld, de Italiaanse vliegtuigontwerper Caproni.

Vliegtuigen en de wind, ze zijn constant aanwezig in The Wind Rises. De wind is er als een weggewaaide paraplu hem de vrouw van zijn dromen brengt. De in kracht toenemende wind is een teken voor gevaar, een zacht zomerbriesje zorgt juist voor ontspanning. Hetzelfde geldt voor vliegtuigen. In alle soorten en maten. Groot, van staal en meedogenloos als Hirokoshi afreist naar het oorlogszuchtige Duitsland. Klein en van papier als de vonk tussen de ontwerper en zijn vrouw in een prachtige scene definitief overslaat.

The Wind Rises

Slechts een enkele keer gunt Miyazaki zichzelf het plezier om zijn fantasie de vrije loop te laten. Steevast in droomsequenties. Dan kunnen alle luikjes in de vliegtuigen ineens open en lopen Caproni en Hirokoshi over de vleugel van een vliegtuig filosoferend over het leven en – hoe kan het ook anders – vliegtuigen. Het zijn spaarzame momenten die nog eens laten zien wat de grootmeester in zijn mars heeft.

The Wind Rises heeft die fantasie overigens niet eens nodig. De films is groots en meeslepend waar het moet, maar weet net zo makkelijk te ontroeren op de momenten dat Hirokoshi en zijn vriendin langzaam naar elkaar toegroeien. Steeds weer met die subtiele, maar wonderschone pianoklanken op de achtergrond. The Wind Rises is kortom een meesterwerkje en misschien zelfs wel Miyazaki’s beste. Bovenal is The Wind Rises echter het ultieme afscheid van Miyazaki. Een animatiegrootmeester en begenadigd tekenaar die met zijn laatste film nog maar eens laat zien dat eenvoud vaak toch het meest ontroert.

8.5/10

Top

One Response to “Recensie: The Wind Rises (1 mei)”



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.