Recensie: Twin Peaks: The Return

Sommige dingen zijn gedoemd te mislukken, een vervolg op Twin Peaks bijvoorbeeld. Een serie die naarmate de jaren verstreken mythischer en mythischer werd. Overtreffen was onmogelijk. Tenminste, zo leek het. Want David Lynch zou David Lynch niet zijn, als hij ons niet allemaal met wijd open mond achterliet.

Wie vermoordde Laura Palmer? Dat was het raadsel dat miljoenen mensen bezighield begin jaren negentig. Ruim 25 jaar later is de vraag die op ieders lippen brandt; hoe vergaat het special agent Dale Cooper? De van koffie en kersenvlaai houdende speurneus, wiens lichaam op 10 juni 1991 werd overgenomen door een kwade geest en van wie we sindsdien niets meer gehoord hebben. Het is een heel wat abstractere vraag en laat dat meteen een waarschuwing zijn; Twin Peaks: The Return is namelijk zeker niet voor iedereen.

Dat mag voor de mensen die David Lynch sinds Twin Peaks gevolgd hebben overigens ook niet als een complete verrassing komen. De regisseur gaat namelijk door op de weg die hij met klassiekers als Lost Highway, Eraserhead, Blue Velvet, Mulholland Drive en INLAND EMPIRE insloeg. En dus is uitleggen waarover de serie precies gaat ook een hele opgave. Bij deze toch maar een poging.

Hoofdpersoon is anno 2017 nog steeds Dale Cooper. Weliswaar een meedogenloze en angstaanjagende versie van de man die ons betoverde met zijn dromen en liefde voor het dorpje Twin Peaks, maar toch. Aan de andere kant hebben we de goede Dale Cooper, gevangen in een soort van alternatieve dimensie. Maar niet voor lang, al snel is er de uitbraak en keert ook Dale Cooper terug op aarde. Niet als de gevatte rechercheur, maar als de stuntelende Dougie Jones. Een kantoorklerk die geen boe of bah kan zeggen. Twee Dale Coopers waarvan er maar eentje kan overleven; dat is Twin Peaks in een notendop.

Wel erg kort door de bocht? Jazeker, want Twin Peaks: The Return laat zich eigenlijk niet in woorden vatten. Het is een serie over de geboorte van het kwaad, die speelt met feit en fictie en verhaalt over dromen vs. realiteit. En dat alles op een manier zoals alleen David Lynch dat kan. Dus vol met krankzinnige dialogen, adembenemende momenten, gestoorde geluidseffecten  en vooral ook heel veel fuck you’s.

Want David Lynch, al mogen we mede-bedenker Mark Frost zeker niet vergeten, bespeelt de kijker als nooit tevoren. De drang om alles maar te willen begrijpen en verklaren, lijkt hij te verfoeien. En dus kan het zomaar zijn dat ingezette plotlijnen geen vervolg krijgen, iemand minutenlang de vloer veegt of ellenlange dialogen je geen spat wijzer maken. Het bontst maken de bedenkers het nog wel in die laatste aflevering. Een climax waarin een mooi afgerond verhaal alsnog vermalen wordt tot iets duisters en mysterieus, dat fans verbouwereerd en vol vragen achterlaat. Het is het zoveelste bewijs dat Lynch en Frost de kijker vooral heel vaak geven wat ze niet willen. En dat is niets minder dan een compliment.

Twin Peaks: The Return is kortom geen puzzel die langzaam in elkaar valt. Als het überhaupt al een puzzel is, dan heb je zelfs aan het einde nog maar de helft van de stukjes en die passen ook nog niet bij elkaar. Vervelend is dat overigens zelden. Wie zich er aan overgeeft, kan zich namelijk laven aan het ongeëvenaarde talent van Lynch en Frost. Een tocht door de bossen bij Twin Peaks is niets minder dan memorabel om over de manier waarop de twee het oude en nieuwe Twin Peaks laten samenvallen nog maar te zwijgen. Het is filmmaken deluxe en doet het genre op zijn grondvesten schudden. De creapy gotta light-scene is een audiovisueel kunststukje – Twin Peaks bulkt er overigens van – dat nog lang zal heugen en ook op komisch vlak is Twin Peaks groots. Dougie Jones krijgt de lachers steeds weer op zijn hand, de slechthorende Gorden Cole bezorgt je steevast een grote glimlach en een wedstrijdje armpje drukken tussen twee volwassen mannen is zelfs grappig en angstaanjagend tegelijk.

Het toont ook de feilloze samenwerking tussen de cast en Lynch. Daar waar de cineast – vaak met de muziek van Badalementi  – voor de sfeer en dat bijna ondefinieerbare gevoel van dreiging zorgt, krijgt hij op andere moment hulp van zijn acteurs en actrices. Het weerzien met de oude helden is vaak hartverwarmend en soms ronduit verontrustend; Kyle MacLachlan voorop. Hij is imposant in zijn dubbelrol als de sadistische evil Coop en wereldvreemde good Coop. Maar hij is zeker niet de enige. Lynch zelf excelleert als agent Gorden Cole en ook Miguel Ferrer, Michael Horse, Naomi Watts, Laura Dern, Jim Belushi, Robert Knepper en Robert Forster mogen hier zeker niet onvermeld blijven.

Toch is de grote ster uiteindelijk Lynch zelf. Zelden drukte een regisseur zo zijn stempel op een tv-serie en dat betaalt zich ontegenzeggelijk uit. Want Twin Peaks mag dan heel wat vragen onbeantwoord laten, een aantal keren doorslaan qua audiovisuele pracht en praal en interessantdoenerij, het staat in schril contrast met het lef, de durf en uiteindelijk ook de kwaliteit die Lynch hier aflevert. Het vermaarde Twin Peaks evenaren leek onmogelijk, maar The Return overtreft de stoutste verwachtingen en zelfs het oude Twin Peaks.

9.3/10

Top



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.