Recensie: Train to Busan (30 maart)

De ultieme zombiefilm; zo laat Train to Busan zich misschien nog wel het best typeren. Dit Zuid-Koreaanse pareltje combineert zinderende spanning en geweldig geregisseerde actie en weet de kijker ook op emotioneel vlak nog te raken. Wat wil je nog meer?

Films en treinen. Het bleek in het verleden al meermaals een gouden combinatie en dat lijken ze zich de laatste jaren ook in Zuid-Korea te realiseren. De rijtuigen worden in het Aziatische land echter niet gebruikt om te kaarten, te overvallen of om er een moordmysterie in op te lossen. Nee, net als in Snowpiercer gebruikt Train to Busan de trein om te knokken. Van wagon naar wagon en van begin naar eind. Met maar één doel: overleven.

Van het vernuftige verhaal moet Train to Busan het kortom niet hebben. Toch even kort: een veel te drukke, egoïstische en gescheiden vader verwaarloost zijn dochter. Wanneer die echter koste wat kost naar haar moeder in Busan wil, stappen vader en dochter samen op de trein. Precies op het moment dat een groep zombies de stad en ook een deel van de trein overneemt. Wat volgt is een overlevingstocht die zijn weerga niet kent.

Allereerst omdat regisseur Sang-ho Yeon het weergaloos in beeld brengt. De zombies zien er levensecht uit en bovendien gebruikt de maker het claustrofobische van de trein op inventieve wijze. Wanneer de groep overlevenden in het donker door de treinen sluipt, zit Yeon er bovenop waardoor je als het ware met de mannen, vrouwen en kinderen mee tijgert. Om even later weer in de hoogste versnelling te schieten wanneer de zombies in het daglicht weer toeslaan.

Yeon verdient ook complimenten voor die dosering. Hij trapt niet in de valkuil om steevast het gaspedaal in te drukken, maar kiest ook zijn momenten van rust. Om zich te focussen op vader en dochter, het stel dat ze onderweg ontmoeten en het groeiende onderlinge wantrouwen. Train to Busan bouwt de spanning op die momenten beetje bij beetje op. Totdat het ondragelijk wordt en de verwachtingen ingelost moet worden. Het knappe is dat Train to Busan niet één keer faalt in die opzet.

Sterker nog, richting einde blijkt dat de film ook op emotioneel vlak onder je huid is gekropen. Dat je Sok-woo, zijn dochter Soo-ahn en al die anderen in je hart hebt gesloten. Het is ook de belangrijkste reden dat Train to Busan wegkomt met de soms wel erg emotionele sterfscènes en uitgesponnen afscheiden. Toch zal de film in eerste instantie niet daarom bijblijven; maar vanwege die meesterlijke actiescènes en meedogenloze zombies die maar blijven komen. Train to Busan is kortom een ware rollercoaster…. maar dan in een trein.

8.7/10

Top



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.