Recensie: The Get Down (serie)

The Get DownOver the top, visueel overdonderend en bij vlagen een complete chaos. The Get Down is precies wat je verwachtte toen Baz Luhrmann aankondigde dat hij een tv-serie ging maken over het einde van de disco en ontstaan van de hiphop.

In hokjes indelen. Het is nooit makkelijk geweest bij Baz Luhrmann en The Get Down is daarop geen uitzondering. Kijken we hier nu naar een romantische musical, een comicverfilming of toch een gangsterdrama over The Bronx van 1977? Het leuke is dat The Get Down eigenlijk alle drie is. En nog heel veel meer. Natuurlijk altijd in die uitbundige stijl die we al kennen uit Romeo + Juliet, Moulin Rouge! en The Great Gatsby.

The Get Down

Toch is The Get Down zelfs voor Luhrmann-begrippen een rare mengelmoes. Vooral in dat eerste anderhalf uur schiet de serie werkelijk alle kanten op. Een complete chaos, maar zelfs dan zie je de hand van Luhrmann. De manier waarop de tieners Zeke en Mylene om elkaar heen draaien doet denken aan die beroemde beginscènes uit Romeo + Juliet. En ook qua beeldenpracht is The Get Down een typisch gevalletje Luhrmann. Een overdaad aan felle kleuren en razendsnelle montage dus. Het heeft als gevolg dat The Get Down nog het meest weg heeft van een heuse adrenalinekick.

Een belangrijke rol speelt daarbij de muziek. Want dat is waar The Get Down over gaat; muziek. De hoogtijdagen van de disco en hoe die overgaan in de hiphop. Om dat nog eens te benadrukken is stilte uit den boze. Hoor je geen discoklassiekers dan is er wel de altijd aanwezige achtergrondmuziek. Alles om dat moment van stilte te voorkomen. En het werkt wonderwel. Want rustig stil blijven zitten is ondenkbaar wanneer de serie de clubs ingaat of de muziek over de straten galmt.

The Get Down

In de beginfase is de serie op zijn uitbundigst waarbij het adagium vorm boven inhoud geldt. Al is er wel iets van een rode draad. Het draait in The Get Down namelijk allemaal om de al eerder genoemde Zeke en Mylene. Hij is een schuchtere tovenaar met woorden. Een jongen die maar twee dingen wil in het leven: muziek maken met zijn beste vrienden en haar voor zich winnen. Terwijl zij een domineesdochter is die onder het juk van haar vader probeert uit te komen en een carrière als zangeres najaagt.

Daaromheen ontstaan de andere verhalen. Over de kunst van het plaatjes draaien met Shaolin Fantastic – een graffitikunstenaar die vooral bekendheid geniet vanwege zijn rode puma’s – en zijn leermeester Grandmaster Flash. Personages die linea recta uit een stripboek lijken te komen. Ondertussen broeit het ook nog in de Bronx. Waar een nachtclubeigenaresse het aan stuk krijgt met een stel jonge bendeleden en een plaatselijke bekendheid de Bronx weer in nieuw leven wil inblazen.

The Get Down

Het zijn verhalen die elkaar met enige regelmaat kruisen, maar de focus blijft liggen op Zeke (Justice Smith) en Mylene (Herizen F. Guardiola). Een gouden keus, want de twee zijn fenomenaal. Samen, maar zeker ook alleen. De chemie spat van het scherm, maar Smith is niet minder groots wanneer hij het podium betreedt en als MC (master of ceremonies) zijn duivels ontbindt. Toch staat ook hij in de schaduw van de absolute ster van The Get Down; Mylene. Guardiola is de absolute ontdekking van de serie en steelt als het meisje dat de Bronx wil ontvluchten keer op keer de show.

Niets dan lof zou je dan ook denken, maar toch is dat niet helemaal waar. The Get Down heeft namelijk wel degelijk wat problemen. Eén van die problemen heet Luhrmann. Want hoe aanstekelijk die mengelmoes van genres in het begin ook werkt, uiteindelijk maakt het The Get Down bij vlagen ook stuurloos. Er gebeurt simpelweg teveel. Neem het gangster-subplot rond de nachtclubeigenaresse en haar gestoorde zoon. Het is er, maar de serie doet er veel te weinig mee waardoor het The Get Down eerder opbreekt dan helpt.

The Get Down

Datzelfde geldt ook voor de cartooneske aanpak. Verfrissend, maar het gevolg is wel dat de serie op dramatisch vlak vaak niet pakt. Het zijn kritische noten die duidelijk maken dat de duurste Netflix-serie ooit verre van perfect is. Doodzonde, want er staat ontegenzeggelijk veel moois tegenover. En stiekem is dat ook wel het gevoel dat na die eerste zes afleveringen overheerst. Baz Luhrmann heeft van The Get Down namelijk een serie gemaakt die energie geeft, die knettert en bruist. Een onvoorspelbare chaos die je dwingt te kiezen met het hart of het hoofd. Een strijd die in het geval van The Get Down wordt gewonnen door het hart, zij het op punten.

7.9/10

Top



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.