Recensie: Springvloed (Springfloden)

SpringvloedDe grote hype is een beetje voorbij, maar dat wil niet zeggen dat er geen goede misdaadseries meer gemaakt worden in Scandinavië. Dat bewijst Springvloed wel, een Zweeds moordmysterie dat zich kan meten met The Killing en The Bridge.

Het belang van een openingsscène kan niet onderschat worden en dat is een les die de makers van de Zweedse en Deense misdaadseries zich duidelijk in de oren geknoopt hebben. In The Killing was het Nanna Birk Larsen die rennend door het bos de toon zette, The Bridge kwam op de proppen met een lijk op de brug tussen Zweden en Denemarken en ook Springvloed pakt je vanaf de allereerste seconde bij de kladden. In dit geval vanwege die wanhopige blik bij een jonge vrouw die ingegraven in het zand het water langzaam op zich af ziet komen. Wachtend op de naderende dood.

Springvloed

Springvloed pakt de draad 25 jaar na de moord op en doet dat aan de hand van Olivia Rönning (Julia Ragnarsson). Een jonge vrouw die aan de politieacademie studeert en daar de opdracht krijgt de onopgeloste zaak – waar haar inmiddels overleden vader destijds ook aan werkte – nog eens opnieuw te bekijken. Rönning is van het ambitieuze en vasthoudende soort en dat zorgt er al snel voor dat dat de moord bij Nordkoster weer op de agenda staat. Zeker als ook nog eens een doodgewaande man uit het verleden opduikt.

De serie is kortom een whodunnit in optima forma, maar Springvloed overhaast niets. Het tempo ligt relatief laag in de beginfase en de serie permitteert zich de nodige zijwegen. Zo blijken er jongeren betrokken bij kooigevechten, ligt de CEO van een groot bedrijf onder vuur en worden er zwervers gemolesteerd op straat. Dat laatste subplot introduceert ook een andere hoofdrolspeler. De afgegleden rechercheur Tom Stilton (die met zijn rol zwervers een gezicht geeft). Stilton leidde 25 jaar eerder het onderzoek naar de strandmoord, maar leeft tegenwoordig op straat.

Springvloed

Wanneer Rönning en Stilton na een aflevering of drie de handen vervolgens ineenslaan, is dat ook het sein voor Springvloed om op te schakelen. Het moordonderzoek komt in een stroomversnelling en langzamerhand blijken al die subplots toch dwarsverbanden te hebben. Het is ook het moment waarop Springvloed uitgroeit tot de filmische equivalent van een pageturner. Stoppen is vanaf dat moment simpelweg onmogelijk en ook van je nagels blijft nog maar weinig over.

Dat de makers in die ontstane hectiek de personages nooit uit het oog verliezen, is knap. Rönning en Stilton krijgen de tijd om aan elkaar te wennen en groeien uit tot een duo waar Springvloed nog seizoenlang – de serie is gebaseerd op een boekenreeks van inmiddels al drie delen – mee vooruit kan. En dat geldt voor wel meer personages. Minken is een informant die zorgt voor de komische noot, de politie herbergt een aantal interessante personages en ook met de minder koosjere figuren kan Springvloed nog vele kanten op.

Springvloed

Dat de serie eindigt met de nodige losse eindjes is een teken aan de wand dat ook de makers al vooruit kijken richting een tweede seizoen. En laat dat maar komen. Olivia Rönning is nog geen Sarah Lund of Saga Norén, maar komt (al) een heel eind. Bovendien heeft ze met Tom Stilton een tegenspeler van formaat. Redenen genoeg om Springvloed alvast voorzichtig in het rijtje met The Killing en The Bridge te plaatsen, daar verandert die onnodige laatste plotwending niets meer aan.

8.6/10

Lees ook de recensies van eerdere Scandinavische misdaadseries
The Bridge
The Killing

Top



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.