Recensie: Spies & Glistrup (27 maart)

Spies & GlistrupChristoffer Boe maakte in 2003 furore met zijn debuut Reconstruction. Dat niveau haalde hij daarna nooit meer, met zijn nieuwste film Spies & Glistrup als voorlopig dieptepunt. Van de visuele flair van weleer is niets meer over.

De films van Christoffer Boe hebben nooit uitgeblonken qua schrijfwerk. Waar je wel van op aan kon waren de audiovisuele huzarenstukjes. Qua sfeerschepping is het debuut van Boe, Reconstruction,  nog steeds onovertroffen. De groezelige beelden die de kijker de film inzuigen, het moment van omkijken in die laatste scene of de sigarettenkunstenaar in de metro. Het blijven kunststukjes op zich en ze maken van Reconstruction een film die al jaren in mijn persoonlijke top tien staat.

Spies & Glistrup

Van die magie van toen is in Spies & Glistrup niets meer over. Een conventionele biopic, veel meer is het niet. Een film die van a naar b gaat en daarbij een traditioneel rise-and-fall-plotje gebruikt. Spies & Glistrup moet het dan ook vooral van de twee markante hoofdrolspelers hebben. Luchtvaartpionier Simon Spies (Johan Philip Asbaek), die Scandinaviërs massaal goedkoop naar de zon brengt, voorop. Spindocter Kasper Juul (de rol die Asbaek in serie Borgen vertolkte) is prima als de oprichter van Spies reizen, die naarmate het geld harder binnenstroomt, zelf steeds verder afdwaalt in een wereld van drank, drugs en seks.

Daar tegenover staat Mogens Glistrup (Nicolas Bro). Een advocaat die weinig op heeft met de overheid, een meer specifiek: belasting betalen. Het in Denemarken wereldberoemde duo, weet je in de beginfase voor zich te winnen. De opkomst van het tweetal is alleraardigst, daarna gaat het echter mis. De excentrieke Spies gaat al snel vervelen en zijn decadente gedrag met bijbehorende uitspattingen blijkt al snel de achilleshiel van Spies & Glistrup. De film valt in herhaling, begint te slepen en is simpelweg niet boeiend genoeg.

Spies & Glistrup

Het resulteert in Christoffer Boe’s minste film tot nu toe. Uitbundig en extravagant, maar daar waar de cineast in het verleden imponeerde en audiovisueel uitblonk – naast Reconstruction zijn ook Allegro en Offscreen voorbeelden van Boe’s kunnen – is Spies & Glistrup een film die zich nog het best laat samenvatten als gewoontjes. Een pijnlijkere conclusie is in het geval van Boe nauwelijks denkbaar.

4.3/10

Top

One Response to “Recensie: Spies & Glistrup (27 maart)”



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.