Recensie: Snowpiercer (3 april)

SnowpiercerJoon-ho Bong brak door met het Zuid-Koreaanse Memories of Murder (Salinui Chueok), daarna volgde nog The Host en het veelgeprezen Mother (Madeo) en nu is er zijn eerste Amerikaanse film: Snowpiercer. Een absurdistisch en maatschappijkritisch actiespektakel en de ultieme treinfilm.

In zijn Koreaanse films viel Joon-ho Bong op door zijn sociaal realistische verhalen. In Snowpiercer gooit hij het over een andere boeg. De film is een toekomstschets. Een nieuwe ijstijd is aangebroken. De mensheid uitgestorven, op een kleine groep ‘gelukkigen’ na. Zij wonen, leven, eten en slapen in een trein. Een moderne ark van Noach die hun enige bescherming tegen de bittere kou is. Zeventien jaar al rijdt de trein een rondje om de wereld, waarbij de bewoners ingedeeld zijn in klassen. Het gepeupel in de achterste wagon, de ‘adel’ aan de voorkant.

Snowpiercer

De Zuid-Koreaanse cineast is duidelijk een nieuwe weg ingeslagen, maar onherkenbaar is Snowpiercer zeker niet. Net als de films in zijn thuisland is dit apocalyptische actiespektakel een film die mikt op het hoofd, het hart en de lach. In het laatste geval gaat het in Snowpiercer om bijna zwarte humor. Een zwangere kleuterjuf die het verhaal van de grote treinleider op kinderlijke wijze bezingt, verandert binnen enkele seconden in een psychopaat die met een machinegeweer een groep indringers – en wat kinderen – neermaait. Of neem een opstandige man die een schoen tegen het hoofd van een van de leiders gooit. Zijn arm wordt geamputeerd door het ledemaat enkele minuten in de vrieskou buiten de trein te laten hangen. Een hamer doet vervolgens de rest. Het zijn gruwelijkheden die Bong zo vanzelfsprekend brengt, dat het op de lachspieren werkt. Een gevoel dat nog eens versterkt wordt door de personages, die linea recta uit een Terry Gilliam film lijken te komen.

Het maakt Snowpiercer op een donkere manier grappig en grimmig tegelijk, waarbij de boodschap luid en duidelijk doorkomt. Want de film is een aanklacht. Tegen uitbuiting, klassenverschillen en misschien zelfs wel de aard van de mens. De drang naar macht, controle en het voortbestaan van de mensheid, zelfs al gaat die ten koste van een ander. Wat dat betreft vertoont Snowpiercer overeenkomsten met The Matrix. Want de boodschap mag dan overkomen, Joon-ho Bong overgiet het geheel wel met een sausje van actie, geweld, en brute moorden. Waarbij Curtis (Chris Evans) als leider van een opstand het voortouw neemt.

Snowpiercer

Hij is de uitverkorene waar de hele achterste wagon op heeft gewacht. De man die de boel organiseert en zich met geweld een weg naar voren baant. Een tocht richting machinist die qua actie imponeert en ook op visueel vlak veel te bieden heeft. Van een plantentuin naar een futuristisch aquarium en van een eng schoolklasje naar een club waar een dj voor de sfeer zorgt. Iedere wagon opent een nieuwe wereld en zorgt voor nieuwe vragen.

Op die manier blijft Snowpiercer boeiend al heeft de aanpak ook zijn nadelen. De aanval die van wagon naar wagon springt, maakt de film enigszins voorspelbaar en heeft iets weg van een computerspel. Waarbij iedere nieuwe wagon als een nieuw level aanvoelt. De boodschap van onderdrukking ligt er dik bovenop waardoor Snowpiercer aan subtiliteit inboet. Snowpiercer is kortom zeker niet volmaakt en ook niet de nieuwe Matrix. Wel is het een geslaagde poging die laat zien dat Joon-ho Bong ook in Amerika zijn eigen gang mag en kan gaan. En als dat – zoals met Snowpiercer – resulteert in de ultieme treinfilm, smaakt dat absoluut naar meer.

8.0/10

Top

2 Responses to “Recensie: Snowpiercer (3 april)”

  1. nothing

    Jeroen:

    04-08-2014 09:42

    Uitstekende film! Met films zoals Only Lovers Left Alive en Snowpiercer, begint het jaar goed voor Tilda Swinton en John Hurt.



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.