Recensie: Selma (19 februari)

SelmaDe sensationele David Oyelowo is de belangrijkste reden om Selma te gaan zien. De acteur is groots als de voor stemrecht strijdende Martin Luther King. Het blijft dan ook jammer dat regisseur Ava DuVernay net te vaak kiest voor de botte bijl, in plaats van de subtiele aanpak.

Een colonne zwarte mannen en vrouwen loopt over een brug in Selma (Alabama). Recht op de – met wapenstokken uitgeruste – politieagenten en inwoners af. Vaders, moeders, zoons, dochters, opa’s en oma’s, strijdend voor stemrecht. Onderweg worden ze bespuugd, uitgescholden en op andere manieren geprovoceerd. Ze weten dat deze mensen op hun neerkijken en hen minachten, maar toch stappen ze moedig voort.

SELMA

Het is zo’n scene uit Selma die bijblijft. Een fragment dat nog maar eens laat zien hoe het er amper vijftig jaar geleden aan toeging. Aan de vooravond van het moment waarop Martin Luther King (David Oyelowo) en zijn volgelingen Amerika blijvend veranderden. De bestorming, de rake klappen die op de grond liggende vrouwen daarna krijgen, ze zijn eigenlijk overbodig. Het punt is al gemaakt en de boodschap overgebracht.

Het is ook meteen de zwakte van Selma. Defilm op zijn best is wanneer het racisme in het alledaagse wordt getoond. De venijnige blanke blikken die alles zeggen en de angst in de ogen van een zwarte vrouw. Of neem dat moment waarop een vrouw zich wil laten registreren om te stemmen, maar dat niet mag omdat ze de 67 rechters van Alabama niet uit haar hoofd kent.

Selma

Het zijn de momenten waarop Selma imponeert, maar te vaak kiest de film voor de botte bijl. Nadrukkelijk toont regisseur DuVernay hoe de blanken nog wat extra prikkeldraad om een knuppel draaien voordat ze op de slachtoffers inslaan. En als een weerloze zwarte vrouw op de grond licht en nog een trap na krijgt, gebeurt dat in slow motion.

Het is zonde, want Selma heeft wel degelijk wat te bieden. David Oyelowo bijvoorbeeld. De acteur is ronduit groots als Martin Luther King. Vooral wanneer King zijn volgelingen toespreekt vanaf de kansel, rest er niets anders dan vol bewondering toekijken. De bijna extatische speeches zijn een lust voor het oor en oog en maken de tour de force van de charismatische Oyelowo alleen maar indrukwekkender.

Selma

Het maakt de schoonheidsfoutjes extra pijnlijk. Want niet alleen de weinig subtiele aanpak wreekt zich af en toe, ook de aanwezigheid van Oprah Winfrey helpt niet. Ze is vooral dat te bekende gezicht dat steeds weer afleidt. Tezamen vormen die kritische noten geen onoverkomelijk probleem. Selma is een sterke film die de jaren zestig van de vorige eeuw prachtig tot leven wekt, met Oyelowo een ster in huis heeft en ook nog een belangrijke boodschap vertelt. Dat laat onverlet dat er nog meer in had gezeten.

7.9/10

Top

One Response to “Recensie: Selma (19 februari)”



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.