Recensie: Paterson (9 februari)

Een ode aan het alledaagse. Zo laat Paterson zich nog het best samenvatten. Dat klinkt saai, maar kan ook bij vlagen onbeschrijfelijk mooi zijn, zo bewijst Jim Jarmusch.

Moord en doodslag ontbreken, conflicten zijn er niet en heel spannend is Paterson ook niet. Wat Paterson dan wel is? Een verstild drama dat een ode brengt aan het alledaagse. De regelmaat en routine. En dan blijkt ineens dat het dagelijkse rondje met de hond vertederend kan zijn, dat herkenbare ritje in de bus bijna rustgevend en het ontwaken naast de vrouw van wie je zielsveel houdt onbeschrijfelijk mooi.

Het is een besef dat geleidelijk doordringt. In het begin zoek je nog naar het moment waarop het leven van de sympathieke buschauffeur Paterson (Adam Driver) drastisch verandert. Langzaam maar zeker weet regisseur Jim Jarmusch je echter onder te dompelen in zijn wereld. Een werkelijkheid waarin praktisch iedere dag hetzelfde is. Wie zien onze hoofdrolspeler rond 06:15 uur wakker worden naast zijn vrouw Laura, we horen hem luisteren naar de mensen in de bus, er zijn de gedichten die hij schrijft en ’s avonds is er het rondje met de hond dat steevast eindigt in de kroeg.

Jarmusch speelt daarbij met de verwachtingen van de kijker. Wanneer een aantal op het eerste oog niet al te frisse types Paterson in het donkere avond staande houden en hem waarschuwen voorzichtig te zijn met hond Marvin, schieten er meerdere doemscenario’s door je hoofd. Waarvan er natuurlijk  geen één uitkomt. Jarmusch is niet uit op geforceerd drama of zinderende spanning, hij wil enkel zeven dagen uit het leven van de dichtende buschauffeur en zijn vrouw tonen.

Personages die je al snel in je hart sluit. Vanaf het moment dat het stel ontwaakt en de dag begint. De twee zijn absolute tegenpolen. Paterson maakt gedichten die hij voor zijn vrouw en zichzelf bewaart, houdt van de routine en heeft weinig dromen. Zijn vrouw Laura (Golshifteh Farahani) is een dromer. Ze schildert en kookt. Hoopt de ene dag beroemd te worden dankzij haar cupcakes en kan een dag later niet stoppen met praten over haar droom om als singer-songwriter door te breken.

Beetje bij beetje kruipt Paterson op die manier onder je huid en wanneer je dan eindelijk toegeeft is er ook geen houden meer aan. Dan blijkt in de dagen erna ineens dat die niet heel bijzondere, maar o zo lekker voortkabbelde, film toch veel meer indruk heeft gemaakt dan aanvankelijk gedacht. Hoeveel indruk precies, is dan de vraag. Misschien dat een tweede kijkbeurt daar antwoord op kan geven. Want Paterson lijkt een typisch groeibriljantje.

7.7/10

Top



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.