Recensie: Jackie (16 februari)

De beroemdste first lady ooit krijgt met Jackie de film de ze verdient. Geen standaard biopic, maar een fascinerend drama over de vrouw die er eigenhandig voor zorgde dat de wereld John F. Kennedy nooit zal vergeten.

Het is een iconisch beeld. Jackie Kennedy die in haar met bloed besmeurde mantelpakje naast Lyndon Johnson staat. Het bloed van haar man is nog niet opgedroogd of iemand anders neemt zijn plek als president van Amerika al in. In Jackie is er een moment waarop de vrouw van Johnson de rouwende weduwe aanraadt zich even om te kleden. Een advies dat ze negeert: “Laat ze maar zien wat ze hebben gedaan”, zegt ze stellig.

Het is niet de enige weloverwogen beslissing die Jackie Kennedy neemt. We volgen haar in de dagen na de moord op haar man. Ze rouwt, maar trekt zich niet terug. Ieder besluit dat ze neemt heeft slechts één doel; zorgen dat Amerika haar man nooit zal vergeten. Het maakt van Jackie bepaald geen standaard biopic en dat is te danken aan regisseur Pablo Larraín. Hij wijdt niet uit, maar focust zich volledig op Jackie en haar missie. Een gouden keuze.

Hij krijgt daarbij hulp van een weergaloze Natalie Portman. Ze schittert wanneer ze rouwt, maar maakt minstens zoveel indruk op de momenten dat ze de geschiedenis naar haar hand probeert te zetten. Wanneer ze vecht voor de nalatenschap van haar man.

Er is die scéne waarin ze een chauffeur vraagt of hij zich James Garfield en William McKinley nog herinnert. Na een ontkennend antwoord stelt ze dezelfde vraag nog een keer, nu met Abraham Lincoln in de hoofdrol. Het toont feilloos aan op welke manier Jackie wil dat de mensen haar man herinneren.

Portman weet met haar acteerwerk als het ware twee personen samen te brengen. Aan de ene kant de moeder die er is voor haar kinderen, even later de eigenzinnige vrouw die een staatsbegrafenis eist. Zelfs als dat haar zelf en haar kinderen in gevaar brengt.

Die meedogenloze kant van Jackie komt ook naar voren in een interview met een journalist dat als rode draad van de film fungeert. Ook tijdens dat gesprek kneedt en boetseert de weduwe net zolang tot ze het gewenste beeld heeft. Niet alleen van haar man, maar ook van zichzelf. “Ik rook niet”, zegt ze terwijl ze met een sigaret in haar hand zit.

Het maakt Jackie ook meteen razend actueel. Het bouwen aan een imago en creatief omgaan met de werkelijkheid. Het is aan de orde van de dag. Jackie toont ons kortom hoe je de geschiedenis naar je hand zet. De film vertelt ons waarom we John F. Kennedy nooit zullen vergeten. Een lot dat overigens ook deze film verdient. Al is het maar vanwege de weergaloze Portman.

8.6/10

Top



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.