Recensie: Inherent Vice (5 februari)

Inherent ViceEen nodeloos ingewikkeld ontvoeringsverhaal, stomvervelende personages die uitblinken in het zo excentriek mogelijk voor de dag komen en ook visueel heeft Inherent Vice niets te bieden. Het is bijna niet te geloven dat regisseur Paul Thomas Anderson daadwerkelijk verantwoordelijk is voor deze mislukking.

Paul Thomas Anderson. De man die met Magnolia, Boogie Nights, The Master, Punch Drunk Love en There Will Be Blood keer op keer imponeerde. De regisseur die nooit een slechte film maakte. heeft er nu dan toch echt één op zijn naam staan. Inherent Vice heeft die twijfelachtige eer. Een 2,5 uur durende lijdensweg die op werkelijk alle fronten teleurstelt en nergens ook maar een glimp van Andersons meesterschap laat zien.

Inherent Vice

Het begint al met de warrige plot. Dat de immer stonede privédetective Doc Sportello (Joaquin Phoenix) op zoek gaat naar zijn ex en haar eveneens vermiste vriend valt nog te volgen, maar daarna raakt Inherent Vice het spoor al snel bijster. Er ontrolt zich een verhaal waarin corrupte agenten, hippies, een dode saxofoonspelers die toch blijkt te leven en wat nazi’s een schimmige en vaak onbegrijpelijke rol spelen.

Een ondoorgrondelijk verhaal, maakt echter nog geen slechte film. Dat Inherent Vice dat wel wordt, ligt er dan ook aan dat de film ook op andere vlakken teleurstelt. De vreemde personages doen niet veel meer dan de excentriekeling uithangen, waardoor Inherent Vice nog het meest wegheeft van een slechte freakshow.

Inherent Vice

Dat aapjes kijken verveelt dan ook al snel. Of – de matige voor de dag komende – Phoenix als Doc Sportello slaagt in zijn missie?  Het zal de kijker een zorg zijn. Daarmee is Inherent Vice ook de laatste reddingsboei kwijt. Een bijna verbijsterende conclusie in het geval van acteursregisseur Anderson. De man die zelfs in Tom Cruise en Adam Sandler het beste naar boven wist te halen.

Het moge duidelijk zijn: Inherent Vice is een regelrechte mislukking. Een film zonder positieve aanknopingspunten of sfeer (hoewel de jaren zestig aardig nagebootst worden). Met middelmatige acteerprestaties en een onbegrijpelijk verhaal. Een film die in niets doet denken aan eerdere meesterwerken en de boeken in zal gaan als Paul Thomas Andersons eerste slechte film. En laten we vooral hopen als de enige.

2.1/10

Top

One Response to “Recensie: Inherent Vice (5 februari)”



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.