Recensie: House of Cards (seizoen 5)

House of Cards blonk nooit heel erg uit qua geloofwaardigheid, maar dit vijfde seizoen spant op dat vlak wel de kroon. Het werpt de vraag op of de magie van Frank en Claire Underwood zo langzamerhand niet uitgewerkt is.

Eigenlijk ging het aan begin van dat tweede seizoen al even fout. Toen Frank Underwood journaliste Zoe Barnes onder een aanstormende trein gooide. Het was het eerste moment waarop House of Cards een pad bewandelde dat wel heel veel vroeg van de kijker. Inmiddels zijn we een paar jaar en ook de nodige opmerkelijke plotwendingen verder. Zo bont als in dit vijfde seizoen maakte House of Cards het echter nog nooit. En dat is bepaald geen compliment.

De president die een minister van de trap gooit, wat moorden hier en daar en verkiezingen die onze geliefde machtswellusteling in extremis nog even naar zijn hand zet. Het is House of Cards onwaardig zoals de serie de kijker bijna minacht dit seizoen. Zeker als de serie in de slotaflevering ook nog op bijna kinderlijk wijze probeert weg te komen met een ‘maar-dit-was-allemaal-gepland-verklaring’. Het voelt een beetje alsof de schrijvers van pulpserie Prison Break een seizoen voor hun rekening mochten nemen, want anders valt de kolder die we te verwerken krijgen bijna niet de verklaren.

Het is doodzonde, want er lagen toch voldoende kansen voor House of Cards. Met de veel nadrukkelijker focus op Claire Underwood in het vierde seizoen gaf de serie zichzelf nieuwe mogelijkheden. De weg lag open, maar echt gebruik maakt House of Cards daar zelden van. Frank en Claire doen inmiddels weliswaar in niets meer voor elkaar onder, maar echt nieuw elan heeft dat de serie niet gegeven. Hun een-tweetjes blijven hoogst vermakelijk, maar de glans is er na vier seizoenen wel een beetje vanaf.

Met name dus dankzij het scenario. Het vijfde seizoen hangt van toevalligheden aan elkaar en de schrijvers tonen zich ook nog eens weinig vindingrijk. Wordt de eerste politieke tegenstander vakkundig uit de weg geruimd dankzij een geheime opname, een aflevering later gebeurt hetzelfde met een andere bedreiging. Het is iets dat House of Cards in het verleden nooit overkwam en het lijkt er dan ook op dat het gemis van bedenker en scenarist Beau Willimon zich doet voelen. En dat in een jaar waarin de makers zich dankzij de knotsgekke werkelijkheid toch het nodige konden permitteren.

Het roept ook de vraag op of House of Cards niet langzaam klaar is voor het einde. Niets zo frustrerend als een serie die de te lang doorgaat. Het is iets dat Frank en Claire Underwood niet verdienen, dat bewijzen ze ook dit seizoen nog regelmatig. Hoe Robin Wright met een veranderende oogopslag een compleet verhaal vertelt of wanneer Kevin Spacey weer eens zo’n heerlijk monoloog begint. Het zijn momenten waarop het House of Cards-vuurtje weer oplaait en je toch weer iets van hoop krijgt.

Hoop dat het in een zesde seizoen nog goed komt. En hoop dat de makers het daarna wel goed vinden. Want als House of Cards dit seizoen iets bewijst, is het wel dat de houdbaarheidsdatum van de serie in zicht komt. Als we er tenminste niet al overheen zijn.

6.3/10

Lees ook: 
Recensie: House of Cards (seizoen 1)
Recensie: House of Cards (seizoen 2)
Recensie: House of Cards (seizoen 3)
Recensie: House of Cards (seizoen 4)

Top



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.