Recensie: House of Cards (seizoen 2)

House of CardsWie is de grootste bedreiging voor politicus Frank Underwood? Journaliste Zoe Barnes leek in seizoen één, het tweede deel kiest echter voor een rigoureuze twist. Niet Zoe Barnes, maar Raymond Tusk blijkt de aartsvijand van onze ambitieuze politicus, in een seizoen dat vooral meer van hetzelfde is.

“Dacht je dat ik je was vergeten?” Frank Underwood (Kevin Spacey) zegt het bijna achteloos in de spiegel. Dan draait zijn hoofd opzij en kijkt hij je als kijker recht in je gezicht. “Misschien had je dat gehoopt.” Om vervolgens één van de heerlijke monologen op je los te laten. Over macht en mededogen, besluitend met die ene zin die alles over Frank Underwood zegt. “Er is maar één regel: je jaagt of er wordt op je gejaagd.” Dan volgt het beleefde knikje. “Welkom terug.”

House of Cards

Het is het startsein voor een tweede House of Cards seizoen dat vanaf de allereerste seconde de aandacht opeist. Of zoals Frank Underwood het zelf zegt, “let the butchering begin.” En als de politicus die zin uitspreekt, weet je dat het niet om een loos dreigement gaat. De meester-manipulator, zo glad als een aal, gemeen als een valse hond en veranderlijk als een kameleon, hakt er in het tweede House of Cards seizoen weer genadeloos op los. Mededogen kent hij niet en samen met zijn al even meedogenloze vrouw heeft hij maar één doel. Het witte huis.

Zagen we in het eerste seizoen hoe Underwood zich opwerkte tot vicepresident, in seizoen twee bewijst een oud gezegde maar weer eens zijn waarde. Aan de top komen is makkelijk, er blijven is een stuk moeilijker. Onopvallend de president isoleren en zijn gezag aantasten en ondertussen de bloedhonden die jouw plek willen, van je afhouden. Underwood is er maar druk mee – al vindt hij ook dit seizoen weer voldoende tijd voor een spareribje – en dan met name met Raymond Tusk (Gerald McRaney) – adviseur en jarenlange vriend van president Larkin (Michael Gill) – die er ook een eigen (Chinese) agenda op nahoudt.

House of Cards

De uitbreiding van die twee rollen en de komst van Jacqueline Sharp (Molly Parker), zorgt voor fris elan en tilt House of Cards naar een hoger niveau. Maar eerlijk is eerlijk, House of Cards is vooral veel van hetzelfde. Ook dit keer draait weer alles om één man. Kevin Spacey als Frank Underwood. Arrogant, egoïstisch, manipulatief, bruut en doelgericht. Maar altijd is er dat vernislaagje charme dat hem redt. Dankzij Spacey. De rol van Frank Underwood lijkt voor hem geschreven. De eenvoud waarmee hij de politicus neerzet is betoverend en de manier waarop hij de vicepresident steevast aan de sympathieke kant weet te houden, is een prestatie op zich.

Enkel zijn vrouw Claire (Robin Wright) kan zich met hem meten. De interactie en chemie tussen de twee is ongeëvenaard. De manier waarop Wright vol trots en liefde toekijkt hoe Spacey verbaal gehakt maakt van haar voormalige minnaar, is daarvan het mooiste voorbeeld. Een staaltje samenspel van de bovenste plank.

House of Cards

Maar er zijn ook wat kritiekpuntjes. Zo wordt er wel erg makkelijk afscheid genomen van Zoe Barnes. De journaliste die toch een van de smaakmakers uit seizoen één was. Sowieso komt de journalistiek er bekaaid vanaf. De zoektocht van Lucas Goodwin is vanaf de allereerste seconde kansloos en haalt daardoor een aantal keren de vaart uit House of Cards. Daarnaast is er nog het wat vreemde erotische intermezzo richting einde en ook de personages van Rachel Barns en met name Douglas Stamper blijven wat onuitgewerkt. Het zijn smetjes op een verder weer vlekkeloos geschreven seizoen.

House of Cards blinkt namelijk niet alleen uit in acteerwerk, ook qua script ontstijgt de serie de middelmaat ruimschoots. De politieke slangenkuil, de strijd tussen republikein en democraat, een vleugje actualiteit, de honger naar macht en moord een doodslag. De serie weet het steevast geloofwaardig te maken en dertien uur lang ga je mee met Frank Underwood en de zijnen. Hoop je dat deze rasopportunist daadwerkelijk de volgende president van Amerika wordt. Frank Underwood, welkom terug.

8.4/10

Recensie: House of Cards (seizoen 1)
Recensie: House of Cards (seizoen 3)

Top

4 Responses to “Recensie: House of Cards (seizoen 2)”



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.