Recensie: Gluckauf (29 januari)

GluckaufEen speelfilm volledig in Limburgs dialect. Hemel op Aarde ging Gluckauf vorig jaar al voor. Met name buiten Limburg zette dat toen weinig zoden aan de dijk. Hopelijk is Gluckauf dat lot niet beschoren. Het sterke sociale drama, over de onvoorwaardelijke liefde tussen vader en zoon, verdient een groot publiek.

Ze kunnen niet met, maar ook niet zonder elkaar. Lei (Bart Slegers) en Jeffrey (Vincent van der Valk), vader en zoon. Samen worstelen de kleine criminelen zich door het leven. Jagend en bier drinkend op de goede momenten, elkaar de tent uitvechtend op momenten dat het tegenzit. De twee halen het beste en slechtste in elkaar naar boven, maar zijn onvoorwaardelijk in hun loyaliteit. Wanneer vader Lei schulden heeft, is de oplossing wat Jeffrey betreft dan ook simpel: hij neemt ze over.

Gluckauf

Het is het startsein voor een fascinerend verhaal over schuld, boete en familie, waarin de rol van vader en zoon regelmatig wordt omgedraaid. Wanneer zijn vader weer eens teveel heeft gezopen, klopt hij bij zijn zoon aan om de roes uit te slapen. En ook op het moment dat een crimineel klusje lijkt te ontsporen, is het niet Lei, maar Jeffrey die groter onheil voorkomt. Steeds nadrukkelijker leunt Lei op zijn zoon in plaats van andersom.

Het is mede dankzij die steeds weer veranderende dynamiek dat Gluckauf blijft boeien. Een andere reden is het criminele subplot. Het is het moment waarop Johan Leysen als de crimineel Vester om de hoek komt kijken. Een man die nog geld van Lei tegoed heeft en daarmee ook Lei’s zoon in zijn macht krijgt.

Gluckauf

Leysen maakt van Vester een intrigerend man. Een crimineel van weinig woorden. Die, net als Slegers, voldoende heeft aan zijn karakterkop om een verhaal te vertellen. Zelfs zoiets simpels als het voeren van wat duiven krijgt daardoor een extra lading. Het zijn wapens waar de andere hoofdrolspelers Vincent van der Valk en Joy Verberk – als Nicole, de vriendin van Jeffrey – (nog) niet over beschikken. Toch houden zij – en dan voornamelijk Verberk – zich meer dan knap staande tegenover de twee uitblinkers.

Tot slot mag ook Remy van Heugten niet onvermeld blijven. De regisseur verenigt niet alleen in zijn personages het beste en slechtste dat Limburg te bieden heeft, hij doet dat ook in beeld. Feilloos laat hij het contrast tussen de prachtige Limburgse heuvels en het deprimerende straatbeeld zien. Jagen we op het ene moment op vogels in de Limburgse bossen, een scene later is daar het unheimische Heerlen of een industriecomplex dat je als kijker weer bruut wakker schudt.

Gluckauf

Doordat Van Heugten die contrasten steeds weer benadrukt, wordt Gluckauf ook nooit zwart of wit. Jeffrey mag dan in drugs dealen en moreel steeds verder van het juiste pad raken, helemaal kwijt is hij je als kijker nooit. Om over Lei nog niet te spreken. Een man die boordevol fouten zit, maar vooral slachtoffer lijkt en daardoor eerder medelijden dan woede opwekt.

Het is jammer dat Gluckauf richting einde iets te snel gaat en een wending teveel in petto heeft. Het maakt de finale wat onevenwichtig, maar heel zwaar til je daar dan al niet meer aan. Gluckauf zit dan al in je hoofd vanwege die onverwoestbare band tussen vader en zoon, de heerlijke soundtrack en het geweldige acteerwerk. Het maakt van Gluckauf een sociaal drama waarvoor de Britten zich niet zouden schamen. Kitchen sink, maar dan op zijn Limburgs.

8.0/10

Top

One Response to “Recensie: Gluckauf (29 januari)”



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.