Recensie: Fences (16 februari)

Denzel Washington geeft de term verbitterd een nieuwe dimensie in Fences. Een echte acteursfilm die drijft op het meesterlijke acteerwerk van Oscargenomineerden Viola Davis en Denzel Washington.

Dat Fences oorspronkelijk een toneelstuk was, zie je aan alles. De complete film speelt zich af in en rondom het huis van Troy Maxson (Denzel Washington). De achtertuin is de plek waar de autoritaire man des huizes veelal aan het woord is. Er is trappetje waarop de hoofdrolspelers kunnen zitten tijdens de minutenlange monologen, maar er is ook net genoeg ruimte om rond te lopen op de momenten wanneer de gemoederen hoog oplopen.

Die toneelmatige aanpak is zowel het grootste probleem als de grootste kracht van Fences. Om met dat eerste te beginnen. Washington – die de film ook regisseert – doet geen enkele moeite om cinematografisch uit te blinken. Er is een huis en een tuin en daarmee moeten we het doen. Een keuze die ook zijn voordelen heeft. Omdat er filmisch weinig te beleven valt, moet alles komen van de acteurs. En die leveren. Want wat zijn Viola Davis en Denzel Washington ontzettend goed op dreef zeg.

Het draait in Fences vooral om die laatste. Als vuilnisman Troy Maxson speelt Washington – hij vertolkte de rol eerder ook al zelf op Broadway – een verbitterde zwarte man die maar niet in reine kan komen met het onrecht dat hem in verleden is aangedaan. Als groot honkbaltalent had Maxson de wereld willen veroveren, maar zijn huidskleur voorkwam dat. Een verloren droom die aan hem blijft knagen en die de vader vooral in de opvoeding van zijn kinderen dwarszit.

Terwijl Troy zich uit de naad werkt, dromen zijn twee zoons namelijk van een ander leven. De ene gaat als muzikant door het leven, de ander wil doorbreken als American Football-speler. Het levert verbale confrontaties op waarin Washington schittert door zijn gezag te laten gelden. Sprekend in honkbalmetaforen wijst hij zijn kinderen terecht. Als zoon Corey zijn vader voor het eerst uitdaagt is dat ‘eerste slag’ en wanneer er later een duw volgt is dat ‘slag twee’. “Zorg dat je niet uitgaat”, schreeuwt zijn vader hem nog na.

Terugvallen doen de kinderen op hun moeder Rose. De minstens zo imposante Viola Davis. Zij is degene die het gezin bij elkaar houdt en als enige haar autoritaire man in toom weet te houden. Het levert prachtige confrontaties op waarbij liefde, jaloezie en woede om voorrang vechten. Met als absoluut hoogtepunt het moment waarop Troy een affaire opbiecht aan zijn vrouw. De tour de force van Davis die daarop volgt, gaat door merg en been en is op zichzelf al genoeg reden voor een Oscar.

Het is dan ook aan de acteurs en actrices te danken dat Fences uiteindelijk toch een memorabele film wordt. Zij zijn het die het verfilmde toneelstuk bijna 2,5 uur interessant houden en feilloos laten zien hoe het oude en nieuwe Amerika met elkaar in conflict komen. De verbitterde zwarte man die ziet hoe de nieuwe generatie wel kansen krijgt. Het plaatst ze lijnrecht tegenover elkaar. Zelfs als dat een confrontatie tussen vader en zoon betekent. Laat die Oscars maar komen.

8.0/10

Top



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.