Recensie: Drive

Nicolas Winding Refn liet met Bronson en Valhalla Rising al zien zowel een begenadigd regisseur als een ongeleid projectiel te zijn. Na het zien van Drive kan alleen maar geconcludeerd worden dat Refn eindelijk de verwachtingen inlost en hard op weg is om één van de meest interessante regisseurs van deze tijd te worden.

In Bronson en Valhalla Rising liet Refn al zien wat hij kon. De soms adembenemend mooie shots afgewisseld met meesterlijke muziek blijven ook jaren na dato nog bij. In die films liet de regisseur echter ook zien dat hij op een aantal vlakken nog tekortschoot. Refn verloor zich steevast in mooifilmerij en maakte daarmee wonderschone maar ook ontzettend drukke films die van de hak op tak sprongen en bij vlagen zelfs ietwat saai bleken. De overstap naar Amerika is dan ook een geschenk uit de hemel voor de regisseur. Want daar waar voor menig Europese regisseur de overstap naar het beloofde Hollywood de doodsteek bleek, is Refn juist –zoals te zien is in Drive – gebaat bij een wat strakkere hand.

Refn weet met Drive namelijk voor het eerst een film in balans te houden. Zijn Amerikaanse avontuur is niet ten koste gegaan van het gebruik van meesterlijke slow motion shots en ook de eigenzinnige maar fantastische soundtrack is weer een lust voor het oor. Grootste pluspunt is echter dat Refn in Drive eindelijk eens een verhaal vertelt. Een boeiend verhaal bovendien over de naamloze hoofdrolspeler (Ryan Gosling) die de kost verdient als Hollywood-stuntrijder en daarnaast nog baantjes heeft als monteur en bestuurder van vluchtauto’s bij overvallen. Ryan Gosling weet op weergaloze wijze deze ondoorgrondelijke eenzaat gestalte te geven en laat maar weer eens zien één van de grootste filmtalenten ter wereld te zijn.

Maar hoe goed het acteerwerk van Gosling en ook Carey Mulligan ook is, toch is het absoluut Refn die de show steelt. Het is werkelijk overdonderend hoe hij deze prachtige beelden, de uitstekende muziek en het verhaal tot één geheel weet te maken. Vooral de onderhuidse spanning en sfeerzetting zijn daarbij ongeëvenaard. Refn maakt in Drive optimaal gebruik van licht, kleur, geluid, slow motion en het nachtelijke Los Angeles en zorgt op die manier voor een broeierige en vervreemdende sfeer waar zelfs David Lynch zich niet voor zou schamen. Het zorgt er bovendien voor dat het expliciete en keiharde geweld nog eens extra hard aankomt.

 Het moge duidelijk zijn. Superlatieven schieten tekort voor Drive. Want of het nu gaat om het acteerwerk, de wijze waarop alles in beeld wordt gebracht of de sfeersetting, alles is even goed gedaan. Het maakt van Drive de film waarin regisseur Refn eindelijk al zijn talent inlost en daarmee ook waarschijnlijk de beste film van 2011.

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=CWX34ShfcsE&w=420&h=243]

9.4/10

Top



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.