Recensie: Broadchurch (seizoen 3)

Met de dood van de 11-jarige Danny Latimer werd het dorpje Broadchurch geïntroduceerd, nu twee seizoenen later nemen we afscheid. Een afscheid in stijl; want dit derde seizoen heeft weer alles wat Broadchurch zo goed maakt.

Wanneer die inmiddels beroemde klif in beeld komt, voelt het bijna als thuiskomen. Het Engelse dorpje uit de serie is namelijk uitgegroeid tot een personage op zich. Niet alleen die klif hoort erbij, maar dat geldt ook voor de kerk met die aimabele pastoor, het kleine krantje met haar verantwoordelijke journaliste en het blauwe huisje van detective Alec Hardy. In drie seizoenen heeft Broadchurch een zeldzaam gevoel van eigenheid gecreëerd. De serie laat je als het ware deel uitmaken van de sores in het dorp, een aanpak die werkt en ervoor zorgt dat alles ook nog eens extra hard binnenkomt.

In dit geval is het geen dode tiener die de gemoederen in Broadchurch bezighoudt, maar een verkrachtingszaak. In de eerste aflevering ontmoeten we het slachtoffer Trish. Een vrouw die tijdens een feestje van haar beste vriendin is verkracht, maar haar dader niet heeft kunnen zien. Met het halve dorp op het feest is dan ook plotsklaps iedere man verdacht. Een perfect uitgangspunt voor een whodunnit van grote klasse.

Natuurlijk wordt de zaak weer geleid door Alec Hardy en Ellie Miller. De detective-duo dat nog moeiteloos een paar seizoenen had meegekund. De een-tweetjes tussen de twee blijven een genot om naar te kijken, vooral de momenten waarop Ellie iets van empathie bespeurt bij haar baas, zijn heerlijk. Ze doorbreken de pijn en het verdriet waar Broadchurch weer vol mee zit. Want niet alleen is er de verkrachtingszaak, ook de nog steeds met de dood van hun zoon en broertje worstelende familie Latimer blijven we volgen.

Broadchurch bundelt op die manier het beste van twee werelden. Aan de ene kant is er de nagelbijtend spannende zoektocht naar de dader, boordevol nieuwe personages. Aan de andere kant is er ook oog voor de oude bekenden, waardoor Broadchurch toch weer beetje bij beetje onder de huid kruipt. De serie kiest daarbij niet de makkelijke weg. De makers hadden zich volledig kunnen richten op de wie-was-het-vraag, maar ze vergeten het slachtoffer gelukkig niet.

Sterker nog, de serie blinkt misschien nog wel het meest uit op dramatisch gebied. Actrice Julie Hesmondhalgh imponeert als slachtoffer. Niet alleen de misdaad zelf heeft grote gevolgen, dat geldt evenzeer voor de nasleep. De blikken op straat en het onbegrip en medelijden waarmee ze te maken krijgt. Om nog maar niet te spreken over de pure angst die zich het leven van Trish binnen wurmt. Het maakt grote indruk, omdat Broadchurch het even goed als oprecht aan de kijker toont.

De serie is daarmee veel meer dan een simpele whodunnit. De ontkerkelijking, hoe jongeren omgaan met seks en de rol van de man, het zijn vraagstukken die bijna terloops voorbij komen, terwijl het mysterie zich voor je ogen ontrafelt. Het maakt van Broadchurch een serie om van te houden, met personages om van te houden. Een afscheid dus in stijl. En dat is precies wat Paul Coates, Alec Hardy, Ellie Miller en Mark en Beth Latimer verdienden.

9.4/10

Top



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.