Recensie: Blackfish (7 november)

blackfishposterWaarom doodde orka Tilikum zijn trainster Dawn Brancheau in een SeaWorld park in 2010? Dat is de grote vraag die regisseur Gabriele Cowperthwaite opwerpt, in haar documentaire Blackfish. Verplichte kost voor iedereen die van plan is in de nabije toekomst een bezoek te brengen aan een SeaWorld park. Want Blackfish is een ontluisterend kijkje achter de schermen. Free Willy zal nooit meer hetzelfde zijn.

Tilikum. Het pronkstuk van SeaWorld Orlando. Een killer whale – zoals ze in Amerika zeggen – die als babyorka, bij zijn familie werd weggehaald en in een Sealand en later een SeaWorld park belandde. Hij is de rode draad in Blackfish. Een documentaire die op meedogenloze wijze toont hoe parken als SeaWorld over lijken gaan om hun miljoenenbedrijf te beschermen.

blackfish1

Het begint al met die beelden van ruim dertig jaar geleden. Waar groepen orka’s worden opgejaagd. Door boten en vliegtuigen. Alles met maar één doel. De baby-orka’s gevangen nemen en meenemen naar de SeaWorld parken. Daar wordt het al niet veel beter. Orka’s die elkaar tot bloedens toe mishandelen, trainers die worden aangevallen en de werkelijk verschrikkelijke beelden van een man die minutenlang vecht – met succes overigens – voor zijn leven als een orka hem keer op keer onder water sleurt.

Regisseur Gabriele Cowperthwaite maakt zich er dan ook niet gemakkelijk vanaf. Niet alleen laat ze de onthutsende verhalen van oud SeaWorld-trainers horen, ook heeft ze de beschikking over ontzettend veel beeldmateriaal. Beelden die laten zien hoe het er aan toegaat in de parken en die aantonen in welke verschrikkelijke omstandigheden (veel te kleine bassins, dieren die elkaar verminken en doden en baby’s die bij hun moeders worden weggehaald) deze dieren hun leven doorbrengen. Ontluisterend zijn de beelden waarin SeaWorld medewerkers kleine kinderen voorliegen. Hoe ze als ware robots vertellen dat orka’s in het wild maar 25 jaar oud worden en dat een kwart van diezelfde wilde orka’s met een misvormde vin rondzwemt.

Black-fish

Het is een uitgekiende strategie. In het teken om maar niet te hoeven bekennen dat de dieren in hun parken het niet goed hebben. Toch is het allemaal kinderspel vergeleken met de manier waarop er mensenlevens op het spel worden gezet. Neem die inmiddels beroemde en beruchte orka Tilikum. Een dier dat in 1991 – bevangen door de stress en aanvallen van andere orka’s – zijn eerste slachtoffer maakte, destijds in een Sealand park. Reden voor dat park om te sluiten en voor SeaWorld Orlando om deze dodelijke orka van 5.500 kg te kopen.

Een besluit met verstrekkende gevolgen. In 1999 maakte Tilikum zijn tweede slachtoffer – een zwerver die zich laat insluiten en ’s morgens met bijtwonden wordt gevonden in het bassin van Tilikum – en in 2010 doodt hij zijn ervaren trainster Dawn Brancheau. Gabriele Cowperthwaite laat in Blackfish zien hoe het zo ver kon komen en hoe parken als SeaWorld van een wild dier een attractie hebben gemaakt. Veel heeft Blackfish overigens niet geholpen. Tilikum zwemt nog steeds vrolijk rond in de SeaWorld Orlando. Bovendien ligt het park, naar eigen zeggen, op koers om van 2013 het best bezochte jaar ooit te maken.

8.0/10

Top

One Response to “Recensie: Blackfish (7 november)”



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.