Recensie: Her (27 februari)

HerKan je verliefd worden op een stem? Het antwoord is een volmondig ja. Met dank aan regisseur Spike Jonze, die in Her de liefde tussen Theodore Twombley en computer Samantha op ontroerende, maar bovenal geloofwaardige manier laat opbloeien.

“Hello. I’m here.” Vanaf het moment dat Samantha die woorden uitspreekt, ben je net als Theodore Twombley (Joaquin Phoenix) – een eenzame schrijver die in opdracht brieven schrijft waarin hij mensen de liefde verklaart, aan de kant zet of simpelweg bedankt – verkocht. Verkocht, door het begrip dat ze toont, haar doortastendheid, nieuwsgierigheid en de manier waarop ze voor het eerst voorzichtig lacht. Maar bovenal is er die stem (Scarlett Johansson). Die zwoele stem die steeds weer de aandacht opeist.

Her

Dat Samantha in werkelijkheid een besturingssysteem is, ben je dan al lang vergeten. Wat bijblijft is hoe ze in 0,02 seconden uit 180.000 mogelijke namen, die ene kiest. Samantha. Hoe ze over alledaagse dingen praat en vertelt dat ze een liedje niet uit haar hoofd krijgt. Of dat moment waarop ze Theodore berispt als hij een blind date weigert. Hoe de vrijgezel verbijsterd uitroept, ‘dat hij niet gelooft dat hij dit gesprek met een computer voert’. En hoe Samantha gevat antwoordt: “Dat doe je ook niet, je praat met mij.”

Het is het confronterende aan Her. Een man die verliefd wordt op een computer. Het klinkt ongeloofwaardig en raar, maar na een half uur ben je zelf bereid te stap te zetten. Snap je hoe Theodore gevoelens kan ontwikkelen voor deze stem en geloof je zelfs dat seks hebben, tot op zekere hoogte, mogelijk is.

Her

Dat het zover komt, is volledig de verdienste van Spike Jonze. De regisseur van Adaptation en Being John Malkovich, neemt in Her niet alleen de regie, maar ook het script voor zijn rekening. Een intelligent stuk schrijfwerk dat zijn gelijke niet kent. Een verhaal dat een inkijkje in de toekomst geeft en daarbij de gebaande paden vermijdt. Daar waar in films als 2001: A Space Odyssey, Blade Runner en Artificial Intelligence, computers een gevaar voor de mensheid vormen, is die intelligentie in Her juist onderdeel van de computercharme. Het is de reden dat Theodore Twombley zijn leven op de rails krijgt na een verbroken relatie en weer plezier heeft in de dagelijkse rompslomp.

Het zorgt ervoor dat Her uiteindelijk op alle fronten slaagt. Ik wil zelfs nog wel een stapje verder gaan. Eens in de zoveel jaar wordt er weer een film gemaakt waar je hartstochtelijk van gaat houden. Her is voor mij zo’n film. Een intelligente rolprent die ontroert, verwarmt, aan het denken zet en ook qua sfeersetting indruk maakt. Twombley eenzaam en alleen op zijn hotelkamer, uitkijkend over het toekomstige Los Angeles. Het zijn momenten van grote schoonheid waarbij het moeilijk is om niet aan Lost in Translation te denken. Het zijn stuk voor stuk redenen waarom Her ook lang na het zien van de film nog bijblijft. En daar komt de heerlijke soundtrack nog eens bij. Om nog maar te zwijgen over die stem van Scarlett. Een stem om verliefd op te worden.

8.9/10

Top

2 Responses to “Recensie: Her (27 februari)”



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.