IFFR 2014: Een twijfelende kannibaal, Quentin Tarantino’s favoriet, de comeback van Christoffer Boe en Scarlett’s sexy stem

IFFRHet IFFR 2014 zit er weer op. Een week met een Spaanse kannibaal, minimalistisch ecoterrorisme, een paar grote en hele boze wolven, de doorgedraaide radiomaker Alan Partridge, Christopher Boe die weer eens van zich laat horen en niet te vergeten de stem van Scarlett Johansson. Kortom, een topweek. 

Minder films die vaker vertoond werden en de aanwezigheid van slechts een paar grote titels. De crisis heeft ook in Rotterdam duidelijk toegeslagen. Maar crisis of niet, het IFFR blijft de leukste filmweek van het jaar. Een stad in het teken van film. Waar de tijger het straatbeeld bepaalt en mensen van divers pluimage rondlopen met het programmaboekje in de hand en het pasje om de hals. Maar toch bovenal de plek waar je films ziet die anders voor altijd verborgen voor je waren gebleven.

Canibal

Caníbal bijvoorbeeld. Een Spaans filmpje – genomineerd voor acht Goya’s, de Spaanse gouden kalveren – over…. een kannibaal met gewetenswroeging. Het resulteert in een hypnotiserend en droogkomisch geheel. Maar ook in een film die nooit echt betovert. Daarvoor werkt Caníbal te nadrukkelijk naar een climax toe die niet wordt ingelost. Het IFFR is ook de plek waar je ieder jaar minimaal één hele slechte film ziet. Een eer die dit jaar weggelegd was voor Canopy. Een film over twee soldaten – een Australiër en Chinees – die samen proberen te overleven in de jungle van Singapore tijdens de Tweede Wereldoorlog. De dialoogloze film van Aaron Wilson is ronduit traag en toont vooral het eeuwige wachten op het volgende geluid dat gevaar verraadt.

Daar tegenover staan de bijzondere films en ervaringen. Openingsfilm Her bijvoorbeeld. De absolute topper van het festival waarmee Spike Jonze nog maar eens laat zien dat hij als het originaliteit en een meesterlijk script aankomt, zijn gelijke niet kent. De heerlijke gesprekken, dito dialogen en sexy stem van Scarlett Johansson doen vervolgens de rest en maken van Her een modern meesterwerkje.

Alan Partridge

Maar Spanje, Amerika en Australië ten spijt, Groot-Brittannië was het land dat dit jaar gemiddeld dit jaar het best scoorde. In de eerste plaats vanwege Alan Partridge. De radio dj die de lachers constant op zijn hand weet in het absurde, maar o-zo-leuke Alan Partridge: Alpha Papa. Minder grappig, maar zelfs nog een tikkie beter was The Selfish Giant. Een pareltje over vriendschap, jaloezie en verraad dat humor en ijzersterk Brits drama afwisselt tot een hartverscheurend geheel.

Blijft nog over de middelmaat. Night Moves bijvoorbeeld. Een minimalistisch filmpje over een stel jonge ecoterroristen (Jesse Eisenberg en Dakote Fanning) die een dam op willen blazen. Het zorgt voor een zenuwslopend eerste uur dat echter geen passend vervolg krijgt. Dat geldt eigenlijk ook voor het uitbundige en extravagante Spies & Glistrup van oude bekende Christoffer Boe (Reconstruction). De waargebeurde biopic over het tweetal dat in de jaren zeventig en tachtig heel Denemarken enthousiasmeerde om het vliegtuig naar de Spaanse badplaatsen te nemen. Een absurdistisch geheel dat echter de visuele flair van Boe’s eerdere films mist, en daardoor niet verder komt dan een diepe onvoldoende.

Big Bad Wolves

Blijft nog even Big Bad Wolves. Juist ja. De film die Quentin Tarantino uitriep tot de beste van 2013. Wie het Israëlische Big Bad Wolves ziet, snapt meteen waarom. De snelle montage, geslaagde dialogen en vervreemdende humor, spreken boekdelen in deze film over een pedofiel die het zwaar te verduren krijgt als hij in handen valt van een ontslagen agent en de vader van één van zijn slachtoffers. Dat de originele uitwerking uitdraait op een gimmick waardoor de spanning enigszins ontbreekt, zorgt er echter voor dat de grote boze wolven in de middenmoot blijven steken.

Op die manier kwam er een einde aan het IFFR van 2014. Zoals altijd een heerlijk weekje Rotterdam, tijdens een editie die mij met gemengde gevoelens achterlaat. Een jaar waarin het voor het eerst echt schrapen was, om tot een mooi programma te komen. En een jaar waarin de weinig interessante titels wel heel welig tierden. Memorabel was het kortom zeker niet, maar toch zijn we er volgend jaar gewoon weer bij. Dat hebben Her, The Selfish Giant, Alan Partridge en de verhalen van regisseurs Clio Barnard en Aaron Wilson, toch weer voor elkaar gekregen.

Het festival in cijfers

1. Her: 8.8/10

2. The Selfish Giant: 8.4/10

3. Alan Partridge: Alpha Papa 7.8/10

4. Big Bad Wolves: 7.2/10

5. Caníbal: 6.8/10

6. Night Moves: 6.8/10

7. Spies & Glistrup: 4.3/10

8. Canopy: 3.3/10

Top

3 Responses to “IFFR 2014: Een twijfelende kannibaal, Quentin Tarantino’s favoriet, de comeback van Christoffer Boe en Scarlett’s sexy stem”



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.