Het filmjaar 2016: Het jaar van de filmnostalgie

Hunkeren naar het verleden. Hollywood heeft het altijd gedaan, maar 2016 spant de kroon. De filmnostalgie droop er werkelijk vanaf dit jaar.

“And the winner is………………” Helaas, klonk niet de naam van Sylvester Stallone toen eind februari de Oscarwinnaar voor beste mannelijk bijrol werd onthuld. Eeuwig zonde, want het had zo perfect gepast bij dit jaar. 2016 was namelijk ontegenzeggelijke het jaar van de filmnostalgie en Creed was het eerste teken aan de wand. Stallone kwam niet met zoveelste formulefilm, maar met een ode aan 40 jaar Rocky Balboa. De oude generatie die het stokje overgaf aan de jeugd in een film die zich constant bewust was van het verleden.

Zo ging het keer op keer dit jaar. En dan heb ik het niet over die karrevracht aan immer terugkerende superhelden of Jason Bourne die nog maar eens zijn ding doet. Nee, 2016 was het jaar van de films en series die uitgingen van eigen kracht, maar dat wel deden met ontzag voor de helden uit het verleden. Neem The Jungle Book; een moderne en donkere versie van de beroemde tekenfilm. Jon Favreau weigerde het origineel te kopiëren, maar liet de Disney-klassieker ook nooit helemaal los. Met The Bare Necessities als het ultieme voorbeeld.

La La Land was van hetzelfde laken een pak. De film is een ode aan de grote musicals van weleer, maar Damien Chazelle doet dat wel op geheel eigen wijze. Niet herhalen of opzichtig jatten, maar knipogen naar Singing in the Rain en Shakespeare in Love. En er waren meer voorbeelden. Geslaagde (Creed, The Jungle Book, Fantastic Beasts, La La Land en ook Spotlight) en minder geslaagde (Independence Day, Finding Dory en Ghostbusters). Maar stuk voor stuk probeerden ze het;  die oude magie bewaren en er zelf nog iets aan toevoegen.

Het best lukte dat dit jaar een tv-serie. Stranger Things speelde leentjebuur bij The Thing, Stand By Me, Goonies, E.T. en Poltergeist en mixte dat tot een aanstekelijke en weergaloze liefdesverklaring aan de jaren 80-film. Nostalgie te over, maar zonder dat het een gimmick werd. Het was een verademing in dit jaar dat verder lange tijd aan elkaar hing van ongeïnspireerde vervolgen, makkelijke sequels en goedkope spin-offs.

Want 2016 samenvatten met dat ene woordje – nostalgie – is toch net te makkelijk. Daarvoor viel er teveel te klagen. Het bioscoopjaar begon met The Revenant, Spotlight en Room nog goed, maar zakte daarna voor zeker een half jaar af naar een bedenkelijk niveau. De opgelaaide strijd tussen tv en film had dit jaar dan ook een overduidelijke winnaar. Het aantal nieuwe series (The Crown, The People v.s. O.J., Stranger Things, The Get Down, The Night Of en Westworld) dat indruk maakte was groter dan ooit en ook de oudgedienden (Game of Thrones, House of Cards en het onvolprezen Rectify) stelden alles behalve teleur.

Filmnostalgie, goede tv-series en een matig filmjaar dus, maar welke acteur of actrice stak er dit jaar nu bovenuit? Ik bombardeerde 2011 al eens tot het jaar van Ryan Gosling en drie jaar later viel Matthew McConaughey die (enorme) eer te beurt. Maar wat te denken van Amy Adams in 2016? In Arrival was ze sensationeel als een met aliens pratende wetenschapper, om een paar weken later te schitteren in Nocturnal Animals. Acteerprestaties waar geen enkele andere acteur of actrice aan kon tippen dit jaar en dus had 2016 ook zomaar het jaar van Adams kunnen worden.

Het zou mij niet verbazen mocht Adams er begin volgend jaar een Oscar aan over houden. En op die manier is het grote vooruit kijken dus alweer begonnen. Want stiekem ben ik me al aan het verheugen op films als Moonlight, Manchester by the Sea en Paterson. Het maakte de cirkel ook meteen rond. Want terugblikken op het rijke verleden en tegelijkertijd toch vooruit kijken, dat was precies wat La La Land, The Jungle Book, Spotlight, Creed, Fantastic Beasts en Stranger Things zo goed deden.

Top

4 Responses to “Het filmjaar 2016: Het jaar van de filmnostalgie”

  1. nothing

    De Protagonisten (m):

    12-27-2016 12:27

    Leuk artikel Tim. Benieuwd naar je lijstje.

    Beantwoorden

    • nothing

      Tim:

      12-28-2016 14:15

      Thanks. Vrijdag de series en zaterdag de films!

      Beantwoorden

  2. nothing

    Wilco Born:

    12-27-2016 14:05

    Je hebt zeker gelijk. Er wordt heel erg veel naar het verleden gerefereerd, waardoor er bijna geen op zichzelf staande film meer overblijft. Zelf vind ik dat enorm jammer.

    Beantwoorden

    • nothing

      Tim:

      12-28-2016 14:15

      Vind de kracht van de goede films (Jungle Book, Creed en La La Land) en series (Stranger Things) uit dit rijtje juist dat ze als op zichzelf staande film fier overeind blijven.

      Beantwoorden



© 2012 All Rights Reserved.

Design by Cialis générique.